Próba donosu premiera na samego siebie

Premierem jestem
swojego plemienia,

choć prezio cały

mi koncept zmienia.

Uprzejmie donoszę,

że z trudem znoszę,

kiedy się panoszy

(już wolę broszę).

Rzeczywistość dźgam nosem,

lubię mówić z patosem,

a obecność tęczy

bardzo mnie męczy.

Komucha zduszę, elgiebeta,

bo przecież facet — nie kobieta!

My sodalicji zewrzemy krąg,

nie dość nam waszych dręczeń, mąk!

Żeby Polska była Polską,

a nie Krajem Warty,

muszę most otworzyć

dawno już otwarty.

Uwielbiam meloni

i lubię polenty,

do Rzymu chętnię jeżdżę, 

ja, premier wyklęty!

Dżepetto mi wpoił,

kiedy durnia strugać,

a że lud durnowaty,

to może się udać!

Ja wały piastowskie

zamieniam w pisowskie,

 — oto moja moc czartowska,

moja wola, wasza troska!

Inflację mam za nic,

bo jej brak zasięgu

do moich i mojszych,

do mojego kręgu.

Czasem sobie pojadę

po inteligentach,

gram na niskich instynktach,

droga moja kręta.

Dopiekę kobietom

klauzulą sumienia,

żeby wraz poczuły

cały ból istnienia.

Samorząd, belfer, łapiduch

 — są mi łatwym celem,

między jednym a drugim

słowem na niedzielę.

Do kościółka chętnie tuptam

niczym galant ze swą trzódką

albo też w partyjnym kole

składam hołdy 

TRWAM skromniutko.

Kiedy lipiec się wyzłoci

dożynkowym kłosem,

siędę na trybunie

i będę Witosem.

No a kiedy wdzieję

lity pasek słucki,

 — mam taką nadzieję — 

będę jak Piłsudski.

Z puszingiem przez granicę

nie mam nic wspólnego,

to sprawa kołchoźnika

 — nikogo innego. 

Kiedy was to nuży,

że tak wciąż bajdurzę,

MY zwieramy szyki,

by stać się przedmurzem.

Nie tylko przedmurzem,

ale i ostoją,

za mną są chłopaki,

które się nie boją. 

I krzyż dźwigam,

bo noszenie krossu

kwintesencją jest patossu

(i donossu).

Raz majster Dżepetto

w nocy mi się przyśnił

i powiedział do mnie:

"Nie bądź taką wiśnią".

Czasem zazgrzytają

zawiasy sumienia,

ale zasadniczo

karma się nie zmienia.

Nawet gdyby ktoś znów

coś tam sobie rościł,

płaszcza wam nie oddam,

droga publiczności.

Lisim okiem łypię

spoza okularu,

czy tłum kupił tę chałę

pełną bezwyrazu.

We władzy pławię się odmętach,

ja, premier wyklęty!

O, matko święta,

czemu twarz moja taka odęta?!